rozdział 2 - Zaproszenie

Nie wspomniałam wcześniej, że cała historia już jakiś czas temu została napisana, ale nie do końca. W sumie niedawno podjęłam decyzję stworzenia tego bloga. Stwierdziłam, że mogę się tym podzielić z innymi. Mam już trochę rozdziałów z wyprzedzeniem, ale i tak są jakieś poprawki. 

To jest już druga notka. Wiem, że ogólnie te początkowe 2 lub 3 notki mogą być nieco monotonne, czy cośw ten deseń, ale wprowadzenie musi być. To chyba tyle.

A! Jakby ktoś rozkminiał (wtajemniczeni), skąd połączenie w tej historii dwóch imion: Jared i Shannon... należę do Echelonu i tak wyobraziłam sobie te postaci :) 

Tosia.

****

Obudził mnie blask słońca, który wdarł się do mojego pokoju.

Przetarłam zmęczone oczy. Ziewnęłam i poczułam jak coś mi świeci w zewnętrzną stronę powiek. To nie było już słońce. Zauważyłam, że miałam wciąż włączoną lampkę. Wyciągnęłam rękę i sięgnęłam do przycisku, po czym ją wyłączyłam.

- Od razu lepiej

Pomyślałam i usiadłam. Wyciągnęłam się i już chciałam schodzić z

łóżka .. ale? gdzie były moje kapcie? Rozejrzałam się po pokoju i zajrzałam pod łóżko.

- Mam! Tu są!

Powiedziałam pod nosem sięgając ręką po miękkie kapcie na wizerunek

królików. Zraz je założyłam na nogi. Po raz ostatni się wyciągnęłam

i wyszłam z pokoju. Tuż obok była łazienka. Otworzyłam drzwi i ciągnąc

niechętnie nogi za sobą, weszłam do pomieszczenia. Było tu zdecydowanie

zimniej niż w całym domu. Podeszłam do umywalki i odkręciłam kurek. Polał się strumień

zimnej wody. Kilka razy chlapnęłam sobie nią w twarz.

Po kilku minutach wyszłam z łazienki i zbiegłam po schodach. Już na

korytarzu poczułam zapach grzanek, które wręcz uwielbiałam. Weszłam do

kuchni. Tam przy stole siedział Jared, a ciocia Megan latała jak

opętana, wciąż czegoś szukając. Domyśliłam się, że zaraz miała

wychodzić do pracy. Ubrana była w swoją ulubioną czerwoną sukienkę biurową i eleganckie

czarne buty na wysokim obcasie, które najchętniej bym sobie przywłaszczyła.

- Witam państwa! Która godzina?

- Zawołałam do nich, ziewając i siadając na krześle. Jared przeżuwając

grzankę , spojrzał na mnie z nad gazety, którą właśnie czytał.

- Jakoś po 9.20? Aż dziwne , że tak wcześnie wstałaś ?

- Odpowiedział mi chłopak biorąc łyk herbaty cytrynowej. Sama sobie

się dziwiłam, że o takim nieludzkim świecie udało mi się podnieść z łóżka. Było to dosyć rzadko u mnie spotykane, gdyż normalnie spałam do godziny 14.00 lub 13.00 jeśli ktoś

mnie obudził. Bez słowa sięgnęłam po grzankę , która leżała na

pobliskim talerzu. Następnie posmarowałam ją dżemem.

- Ja już wychodzę! Do godziny 18, powinnam być.

Zawołała ciocia Megan wybiegając z domu. No i tyle ją widzieliśmy.

Ona była ciągle w biegu. W ciszy jadłam śniadanie. Kątem oka

spojrzałam na gazetę, którą czytał Jared. O ile się nie myliłam to była miejscowa

prasa, czarno-biała. Wzięłam łyk herbaty.

- Jakie masz na dzisiaj plany?

W końcu odezwał się zrezygnowany Jared odkładajac gazetę na bok .

Popatrzył na mnie z ciekawością w oczach.

- Jeszcze nie wiem? - wzruszyłam ramionami i poturlałam oczami po suficie - pewnie posiedze pół dnia w ogrodzie. A jak z twoimi planami?

Jared przez chwilę milczał zastanawiając się co ma mi odpowiedzieć.

Zmarszczył brwi.

- Pewnie to samo co ty. Nikogo tu nie znam wiec na jedno wychodzi.

Chyba że.. - urwał , a ja uwaznie mu się przyglądałam - to może

pójdziemy gdzieś? Może do kina czy coś?

- Czy ja wiem? Wolę jednak posiedzieć w domu. Dzięki, ale nie. Może

jutro? Jak na razie chcę się oswoić z nowym miejscem.

- Ok, nie nalegam. Jak wolisz.

- Wymownie na mnie popatrzył jakby oczekiwał, że coś jeszcze dodam,

ale ja się ani słowem nie odezwałam. Rzuciłam mu tylko obojętne

spojrzenie i zaczęłam dalej jeść. Tak na prawdę nie miałam pomysłów na

ten dzień. Za bardzo nie wiedziałam co robić, ale musiałam coś

ściemnić Jaredowi by nie uznał, że mi się nudzi. Do kina ochoty iść

nie miałam, przynajmniej z nim. Zaraz by wybrał jakiś film, na którym

się wynudzę i nic ciekawego w nim dla siebie nie znajdę. Zawsze tak

było. Dlatego też odmówiłam mu, bo nie sądzę, żeby w tym temacie się

cokolwiek zmieniło. Wzięłam kolejną grzankę .

                          Po śniadaniu poszłam na górę już z

zapełnionym żołądkiem. Czułam , że się najadłam na co najmniej cztery

godziny. Już chwilę później byłam w swoim pokoju. Przebrałam się w to, co miałam

pod ręką - szorty i top. To wystarczało mi w zupełności. Z półki

nocnej wzięłam książkę i komórkę. Jeszcze tylko kilka razy się rozejrzałam na

wypadek, gdybym coś jeszcze chciała zabrać. Nie, już wszystko co

było mi potrzebne miałam. Poszłam z powrotem na dół, a nastepnie

skierowałam się w kierunku salonu, z którego wyszłam na taras. Był

dosyć duży. Stało tam kilka krzesełek, piękny drewniany stół, a nieopodal był

hamak. Jakby od niechcenia zeszłam z tarasu po niewielkich stopniach.

Poczułam jak moje stopy łaskocze zieloniutka trawa. Poszłam dalej w stronę płotu, gdzie

spokojnie na leżaku wylegiwał się już Jared. Po dłuższej chwili

przygladania mu się zobaczyłam jak gra na swoim PSP. Był już chyba od tego uzależniony.

Przeszłam koło niego nic nie mówiąc i opadłam na drugi leżak. Wygodnie

się na nim rozłożyłam. Otworzyłam książkę na odpowiedniej stronie i już

zaczynałam czytać kiedy poczułam jak słońce razi mnie w oczy.

- Mogłam wziąć okulary przeciwsłoneczne - pomyślałam próbując doczytać

do końca zdanie. Kiedy już nadchodziłam do kolejnej linijki tekstu

poczułam jak ktoś oblepia mnie wzrokiem. Zerknęłam w stronę Jareda, ale ten wciąż był pochłonięty bójką

wirtualną w swoim PSP. Tylko pokręciłam głową po czym popatrzyłam

nieco przed siebie. Za płotem był mężczyzna, podejrzewałam, że to był nasz nowy

sąsiad. Siedział u siebie na tarasie i patrzył raz to na mnie, raz na

gazetę, którą trzymał w ręku. Lekko się uśmiechnął, po czym wstał. Kontakt

wzrokowy urwał brat, który przeklną dosyć głośno. Zapewne przegrał i

nie mógł przejść do kolejnego levelu. Ale i tak to sąsiada nie zraziło,

podszedł do płotu. Po chwili przemówił:

- Cześć dzieciaki, wy tu nowi, tak?

Dopiero wtedy Jared zorientował się, że ktoś stoi nieopodal niego.

- A dzień dobry panu. Tak nowi. Od wczoraj tu mieszkamy.

 Wybąkałam zamykając książkę, po czym usiadłam po turecku.

- Ja powinienem wam się na samym początku przedstawić.. Jestem

Shannon, Shannon Stewart.

- Miło nam pana poznać. Ja jestem Inez ,a to mój brat cioteczny Jared.

Po czym machnęłam ręką w stonę wirtualnego wojownika, który wciąż

milczał. Sąsiad się blado uśmiechnął. Był nie za wysoki, a włosy miał

dosyć krótkie i ciemne. Miał też dosyć charakterystyczne brwi, podkreślające brąz oczu i

niewielki zarost. Wyglądał według mnie dosyć sympatycznie. Tylko nie

wiedząc czemu Jared wciąż milczał. Posłałam mu spojrzenie sygnalizujące : " weź się w końcu

odezwij!" , ale poskutkowało?

- Tak, miło nam poznać. Ładny ma pan dom.

Przemówił przymuszony przeze mnie brat uśmiechając się nieco sztucznie. 

Czy on nie mógł palnąć większej głupoty? Ale ja już nie

chciałam tego komentować.

- Dziękuję ci. A wy to z okolicy czy zupełnie nie stąd?

- Przyjechaliśmy tu z dosyć daleka. Nie znamy tu wprawdzie nikogo, ale

mam nadzieję, że to się w najbliższym czasie zmieni - Po raz kolejny

odezwał się Jared.

- Rozumiem. A może byście wpadli do mnie z ciocią np. jutro wieczorem?

Zrobię grilla, ma do mnie przyjechać kilku znajomych. Miło by mi było

i was gościć, wy też możecie zyskać nowe mam nadzieję, znajomości.

Zdziwiłam się, skad wiedział z kim mieszkamy. Przecież ja, ani mój

brat nie mówiliśmy mu nic na te temat. Ale puszczając to mimo uszu

pokiwałam głową, co oznaczało : "tak, chętnie wpadniemy". Shannon uśmiechnął się do nas

i rzucił krótko :

- Do zobaczenia jutro! - W tym momencie się odwrócił i poszedł w

stronę swojego domu.

- Nie podoba mi się ten typ - Wymamrotał z siebie Jared patrząc na

mnie z wyrzutem.

- Ale o co ci się rozchodzi!? Normalny człowiek i się nawet

sympatyczny wydaje! - zdziwiłam się , marszcząc czoło

- No właśnie! Tym bardziej miły to tym bardziej dziwny i podejrzany!

- Ty to jednak jesteś głupi!

- Również i ty nie jesteś taka inteligentna. Nie bądź naiwna, nie

każdemu można ufać...

- W tym momencie miałam ochotę podejść do niego i go trzasnąć w twarz,

ale w ostatniej chwili się powstrzymałam.

Nie zwracajac uwagi na Jareda otworzyłam książkę.. Kątem oka zerknęłam w jego stronę. Zobaczyłam jak wyjmuje z paczki papierosa po czym go zapala. Wokoło niego rozszedł się dym.

- Jak ty możesz palić to świństwo! - wypomniałam mu po raz kolejny zamykając książkę. On tylko wzruszył ramionami, puszczając moją uwagę mimo uszu. Wstałam z leżaka, zabierając ze sobą swoją lekturę. Wróciłam do domu. Nie miałam wiele do roboty, właściwie to nic. Westchnęłam ciężko, po czym

usiadłam na kanapie w salonie zastanawiając się co można porobić.

- Może się przejdę na spacer? Dobrze mi by to zrobiło - pomyslałam po chwili namysłu. Uznałam to za bardzo dobry pomysł. Natychmiast wstałam i poszłam w stronę przedpokoju. Włożyłam szybko adidasy, załapałam za swój klucz od domu i wyszłam. Nie miałam zamiaru się tłumaczyć Jaredowi, że wchodze i w

dodatku gdzie. Ja go nigdy nie wypytywałam gdzie idzie, gdy wyłaził bez słowa. Zamknęłam za sobą furtkę i ruszyłam w prawo. Ominęłam dom nowo poznanego sąsiada Shannona. Wyjęłam z kieszeni telefon komórkowy by sprawdzić która godzina ..

- Jest po 10.10. Za jakąś godzinkę wrócę - Pomyślałam zerkając na swoją komórkę. Gdy tak szłam usłyszałam jakby coś ciężkiego upadło na ziemię. Spojrzałam przed siebie. Kilka metrów przed sobą ujrzałam jakąś dziewczynę. Zbierała z ziemi jakieś ksiązki i mase innych rzeczy , których z tej odległości określić

nie mogłam. Podeszłam do niej natychmiast, po czym pomogłam jej podnosić wszystko z chodnika.

- Dzięki, nie trzeba było. To tylko torba zerwała mi się, a że była otwarta to wszystko powypadało .

- Odezwała się dziewczyna. Miała krótkie, gęste i czarne włosy. Miała brązowe oczy, a jej twarz była szczuplutka. Lekko się do mnie uśmiechnęła, po czym poprawiła swoją dżinsową kurteczkę.

- Nie ma za co. Tak w ogóle na początku powinnam się przedstawić. Jestem Inez - przemówiłam, po czym dodałam - mieszkasz tu gdzieś niedaleko?

- Ja jestem Suzi. Mieszkam o tam! - machnęła ręką w stronę , z której szłam - jeszcze raz dziękuję za pomoc.

- Może cię odprowadzę? Ja też tu mieszkam, właściwie to od wczoraj.

- Tak? Bardzo możliwe, bo ciebie tu nigdy nie widziałam.

- Ruszyłyśmy w stronę jej domu. Mimo, że zamierzałam iść zupełnie gdzie indziej to przynajmniej już kogoś poznałam.

- A który to konkretnie dom? - dopytywała mnie Suzi

- Przy River Street 15 - odpowiedziałam bez wahania. Ominęłam słup.

- A, to wiem gdzie. Jest to bardzo ładny dom.

- Dziękuję. 

- Za nim się obejrzałyśmy stałyśmy przed domem Suzi. Był zielonkawy, a dach miał brązowy. Przez futrkę było widać , że ma w ogrodzie sporo kwiatów. Sprawiał bardzo miłe i sympatyczne wrażenie.

- Ja już muszę lecieć, przepraszam, że tak mało mogłyśmy porozmawiać. Chyba , że byśmy się jutro spotkały?

Zaproponowała mi dziewczyna uważnie się mi przyglądając. Zaraz się wymieniłyśmy numerami telefonów. Suzi weszła na swoje podwórko. Patrzyłam tak na nią , dopóki nie zniknęła mi z oczu zza drzwiami domu. Ruszyłam w kierunku, w którym poprzednio szłam. W sumie mieszkałam od nowej koleżanki kilka domków dalej. Wydawało mi się, że możemy nawiązać dobry kontakt. Ulica była pusta. Ani jednej żywej duszy. Przeszłam tego dnia niewiele, ale już mnie nogi bolały.

- Mam słabą kondycję .. - Pomyślałam gdy dochodziłam do Riven Street 15. Kiedy już byłam prawie w furtce spojrzałam w stronę domu, który był na przeciwko mojego. Zauważyłam jak ktoś stoi w oknie i mi się przygląda. Wytężyłam wzrok. To była pani Minerva. Pomachała mi gdy zauważyła, że ją zobaczyłam.

Odmachałam jej z uśmiechem. Kobieta ruchem ręki dała mi do zrozumienia , że mnie do siebie zaprasza. Bez większego zastanowienia ruszyłam w kierunku jej domu. Furtka była otwarta , więc bez problemu weszłam na podwórko, po czym zastukałam do drzwi. Nic, cisza. Zadzwoniłam dzwonkiem. Znów nic. Postanowiłam

sama wejść. Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Nieopodal mnie były schody na górę, którymi powoli schodziła staruszka.

- Przepraszam, że nie otworzyłam, ale trudno mi schodzić - przemówiła kobieta kiedy już bybła na ostatnim stopniu. Ja tylko pokiwałam głową.

Pani Minerva zaprosiła mnie do salonu,  a ja bez słowa weszłam do pomieszczenia. Było w starym stylu. Na suficie wisiał szklany żyrandol, na podłodze leżał wzorzysty dywan, a po środku stał stolik, kanapa i dwa fotele. Były one w dosyć oryginalnych złoceniach. Również w saloniku była masa innych rzeczy, których nawet nie mogę określić. Rozejrzałam się po raz kolejny i opadłam na fotel. Był bardzo miękki.

- To ja pójdę zrobić herbaty i przyniosę ciasto. Zajmie mi to chwileczkę - Przemówiła po dłuższej chwili ciszy kobieta,  znikając w kuchni.

- Co ja tu robię? - pomyślałam i oparłam się o oparcie fotela - no tak..  przyszłam odwiedzić samotną i znudzoną życiem staruszkę, dla której jedyną rozrywką jest zaproszenie rodziny na niedzielny obiadek i masze w kościele. Ale zrobię jej przyjemność i spędzę z nią czas.

W tym momencie do salonu weszła Pani Minerva z tacką w rękach. Natychmiast wstałam by jej pomóc i postawiłam wszystko na stolik. Po raz kolejny usiadłam. Na tacce był imbryk, dwie filiżanki, ciasto truskawkowe, talerzyki i łyżeczki do jedzenia. Wypiek wyglądał bardzo smakowicie, a na jego widok dopiero

zrozumiałam jaka byłam głodna. Ostrożnie nalałam herbaty do filiżanek, podsuwając jedną Staruszce.

- Więc nazywasz się Inez , tak? - Spytała mnie kobieta, bacznie obserwując mój każdy ruch.

- Tak, nazywam, Inez - Odparłam bez wahania biorąc łyk gorącej herbaty

- A wy nie jesteście stąd? Czy się mylę?

- Nie, zupełnie skąd indziej. Z resztą i tak często się przeprowadzamy.

- Tak się domyślałam. Macie inne zachowania itd. niż ci tutejsi ludzie.

- Bardzo jest to możliwe. A pani mieszka w takim dużym domu sama? Ja bym się bała - zaraz zmieniłam temat

- Nie boję się. Mieszkam tak od 40 lat, kiedy to mój mąż zmarł na raka płóca. A mu mówiłam, by przestał palić te świństwo, ale jak zwykle mnie nie słuchał. A to jego ulubione cygara - wskazała ręką na pudełeczko ładnie ozdobione, leżące też na stoliku - zawsze zapalał jedno i siadał w fotelu. Właśnie tym co ty.

- Wzdrygnęłam się lekko, ale nie dałam po sobie tego poznać. Pani Minerva pokroiła ciasto i położyła po kawałeczku na talerzyk. Wzięłam łyżeczkę i zaczęłam się powoli zajadać. Odgarnęłam z oczu włosy, po czym spytałam :

- Pani sama piekła to ciasto?

- Tak, sama. Najlepsze są wypieki domowe - odpowiedziała mi staruszka uśmiechając się do mnie.

- To powiem, że bardzo pyszne! Nigdy takiego dobrego nie jadłam!

- Miło mi to słyszeć.

- Kiedy zajadałam się ciastem, poczułam jak coś mnie smera w nogę. Na początku się przestraszyłam, ale kiedy spojrzałam w dół uspokoiłam się. Ujrzałam małego pieska, bodajże yorka.

- To pani ma psa? Nie szczekał nawet? - przemówiłam zdziwiona.

- Tak, nazywa się Ruby. Była na dworze, mogła cię nie słyszeć.

- Odpowiedziała obojętnie Pani Minerva, kiedy piesek wskoczył mi na kolana. Pogłaskałam go jedną ręką po głowie. Na widok mojego ciasta na talerzyku oblizał się. Uśmiechnęłam się do niego i dalej zaczęłam jeść.

                        Spojrzałam na duży zegar stojący w rogu. Otworzyłam szeroko oczy. Była godzina 15.07. Nawet nie wiedziałam, że tyle przesiedziałam u Pani Minervy. Tak miło się z nią rozmawiało, że straciłam kompletnie poczucie czasu. Dopiłam którąś już (chyba setną), filiżankę herbaty i wstałam z fotela jak poparzona. Spojrzałam w stronę staruszki i szybko dosyć powiedziałam :

- Ja już musze iść. Jest już dosyć późno, powinnam już wracać. Dziękuję pani za gościnę. Naprawdę miło spędziłam czas.

Kobieta pokiwała głową i pomachała na pożegnanie. Wybiegłam z domu, po czym wyjęłam komórkę. Miałam ją wyciszoną, więc nie słyszałam, że kilka razy dzwoniła do mnie ciocia Megan i Jared. Chwilkę później już byłam w swoim domu. Zamknęłam za sobą drzwi, ale już w przedpokoju napadła na mnie ciocia :

- Gdzie byłaś!? Dzwoniliśmy do ciebie!

- Spojrzałam w jej stronę. Zaraz koło niej pojawił się Jared , który przytaknął:

- No własnie! Gdzie byłaś!?

- A ty się nie licytuj bo lepszy nie jesteś! - Zawołałam do niego. Najwidoczniej zbiłam go z tropu bo więcej na ten temat nie powiedział.

- Więc dowiem się, gdzie byłaś? - Dopytywała się ciocia, kiedy weszłam do kuchni

- Siedziałam u Pani Minervy, tej co mieszka na przeciwko. Zagadałam się i straciłam poczucie czasu. To naprawdę bardzo miła kobieta.

Powiedziałam na swoją obronę. Cioca Megan tylko poturlała oczami po suficie i usiadła przy stole.

- A słyszałaś o tym naszym nowym sąsiedzie? Zapraszał nas do siebie jutro?

- Zaraz znów się odezwałam do ciotki i usiadłam na blacie.

- Tak, spotkałam go. Mamy u niego być na 14.20. Bardzo miły człowiek, nawet przystojny? - odpowiedziała . Jared pokręcił głową nad głupotą ostatniego słowa matki i zalał sobie herbatę. Widac było, że jest zirytowany.

- Czy ja wiem? Nawet nawet .

- Uśmiechnęłam się pod nosem i wyszłam z kuchni. Poszłam po schodach na górę do swojego pokoju. Położyłam komórkę na biurku, po czum otworzyłam drzwi na

balkon. Był niewielki, ale jak dla mnie w sam raz. Oparłam się o poręcz i patrzyłam przed siebie. Naprzeciwko mnie był dom Shannona. Przyglądałam się jednemu z okien, centralnie obok jego balkonu. Były w nim żaluzje do połowy opuszczone. Kiedy tak bezczelnie gapiłam się w jego stronę ujrzałam w nim czyjś cień. Ktoś najwyraźniej mi zamachał. W sumie się na początku przestraszyłam, ale odmachałam

- To zapewne Shannon ... - pomyślałam odwracając wzrok.

                          Było sporo po północy. Siedziałam sobie spokojnie w swoim łóżku pochłonięta książką.

Na półce nocnej paliła się lampka, a gdzieś w tle cykał zegarek stojący na szafce. Przekręciłam kolejną stronę.

Tą ciszę i spokój przerwał mój telefon, który dał znać, że trzeba go naładować. Leniwie ruszyłam się z łóżka i

poszłam w stronę biurka, po czym z jego szuflady wyjęłam ładowarkę. W domu panowała niezmierna cisza, co oznaczało, że reszta domowników poszła spać. Szybko podłączyłam telefon. Spojrzałam w stronę okna

przypominając sobie, że go nie zasłoniłam. Kiedy już do niego podeszłam i złapałam za zasłonę coś przykuło moją uwagę. Spojrzałam przez szybę i ujrzałam Shannona. Niósł coś ciężkiego i czarnego. Wyglądało mi to na worek, ale nie byłam niczego pewna. Byłam ciekawa co w tym worze mogło się znajdować i co sąsiad robił o tej porze z tym czymś? Obserwowałam jego każdy ruch jaki wykonał. Wyszedł na ulice i podszedł do samochodu. Wrzucił do bagażnika swojego Jeppa ciemny bagaż, po czym sam wsiadł do auta. Minęła chwila i odjechał. Przez jeszcze kilka minut stałam tak w oknie, po czym zasunęłam zasłonę i skierowałam się do łóżka. Okryłam się starannie kołdrą. Mimo, że było lato, czułam, że jest mi dziwnie zimno.

Nie miałam najmniejszej ochoty na spanie, więc rozejrzałam się po pokoju, szukając natchnienia na jakieś zajęcie. Niestety żadnego nie znalazłam. Zrezygnowana sięgnęłam po swojego laptopa i jak od niechcenia sprawdziłam pocztę e-maile. Zero nowych wiadomości, o ile nie muszę liczyć kilku spamów i reklam. Jakby z nudów weszłam na stronę internetową z grami online.

Kiedy próbowałam w jednej z nich zestrzelić jakiegoś potworka usłyszałam pisk opon. To mnie kompletnie

dezorientowało i przegrałam ten level. Zerknęłam na telefon, była prawie 02.30. Wstałam z łóżka i podbiegłam do okna, by sprawdzić co za kretyn zdarł w samochodzie opony. Zobaczyłam jak z Jeppa wysiada Shannon. Mocno trzasną drzwiami i rozglądając się dookoła, jakby się czegoś bał, wbiegł do swojego domu.

- Idę spać... tak, to dobry pomysł - pomyślałam odkładając laptopa na swoje miejsce. Weszłam do łóżka. Odleciałam od razu.